Бүх үнэнийг эрэлхийлэгчдийг бидэнтэй холбогдохыг урьж байна.

Үг нь махбодоор илэрсэн

Цулгуй өнгө

Загвар

Үсгийн хэв

Үсгийн хэмжээ

Мөр хоорондын зай

Хуудасны өргөн

Хайлтын үр дүн 0

Ямар ч үр дүн олдсонгүй.

`

Ажил ба оролт (5)

Бурхан хүмүүсийг амьдралын зөв зам руу хөтөлж байгаа, Тэрээр өөр эрин үе рүү дараагийн алхмаа авахын тулд хүнийг хөтөлж байгаа ба энэхүү харанхуй хуучин эринийг даван гарч, махан биеэс алхан гарч, харанхуйн хүч болон Сатаны нөлөөний дарлалаас ангид байхад нь хүнийг хөтөлж байгаа, ингэснээр хүн нэг бүр эрх чөлөөтэй дэлхий ертөнцөд амьдрах юм гэдгийг өнөөдөр та нар бүгд мэднэ. Хүмүүс маргаашийн алхмаа илүү омог төгөлдөр хийж болохын тулд сайн сайхан маргаашийн төлөө Бурханы Сүнс бүх зүйлийг хүнд зориулан төлөвлөдөг бөгөөд хүнд илүү ихийг эдлүүлэхийн тулд, хүний өмнөх замыг бэлтгэж, хүний хүсэн эрмэлздэг өдрийг хурдавчлан ирүүлэхээр Бурхан махан бие дэх Өөрийн бүх хичээл чармайлтаа зориулдаг. Та нар бүгд энэ сайхан мөчийг нандигнана гэж найдаж байна; учир нь Бурхантай уулзалдана гэдэг нь тийм ч амар зүйл биш. Хэдийгээр та нар Түүнийг хэзээ ч мэдээгүй боловч Түүнтэй аль хэдийн уулзсан. Бүх хүмүүс энэ сайхан боловч богинохон мөчийг үүрд санагалзан дурсаж, үүнийг өөрсдийн газар дээр эрхэмлэдэг зүйл болгодог ч болоосой. Бурханы ажил хүнд аль хэдийн илчлэгдсэн—гэхдээ хүмүүсийн зүрх сэтгэл хэтэрхий түвэгтэй учраас мөн тэд үүнийг хэзээ ч сонирхож байгаагүй учраас Бурханы ажил анхдагч суурин дээрээ саатан үлдсэн. Тэдний бодол, үзэл болон сэтгэл санааны байдал нь маш их хоцрогдсон мэт санагддаг, ингэснээр тэдний олонхын сэтгэл санааны байдал нь эртний хүй нэгдлийн үеийнхтэй төстэй бөгөөд өчүүхэн төдий ч өөрчлөгдөөгүй. Үүний үр дүнд хүмүүс Бурханы хийдэг ажлын талаар мэгдэж будилсан агаад тодорхой ойлгоогүй хэвээр байдаг. Тэд юу хийж байгаа болон юунд орох ёстой талаараа бүр ч тодорхой мэддэггүй. Эдгээр зүйлс нь Бурханы ажилд асар их бэрхшээл учруулж, хүмүүсийн амьдрал цаашид урагшлахад саад болдог. Хүний мөн чанар болон тэдний дорд хэв чанарын уг шалтгааны улмаас тэд үндсэндээ эдгээр зүйлсийг ухаарах чадваргүй байдаг ба тэдгээрийг хэзээ ч чухал гэж үздэггүй. Хэрвээ та нар өөрийн амийн ахиц дэвшлийг хүсэж байгаа бол өөрийн оршин тогтнолын нарийн учирт анхаарал хандуулж, өөрсдийн амийн оролтыг хянахын тулд тэдгээрийг нэг бүрчлэн ухаарч, хүн нэг бүрийн зүрх сэтгэлийг бүхэлд нь өөрчилж, өөрсдийн зүрх сэтгэл доторх утгагүй байдал болон та нарыг шаналгаж байгаа улиг болсон, уйтгартай оршин тогтнолын асуудлуудыг шийдвэрлэх ёстой, ингэснээр та нар бүгд бүрэн дүүрэн шинэчлэгдэх ба өсөн дээшилсэн, ер бусын, эрх чөлөөтэй амьдралыг үнэхээр эдлэх болно. Зорилго нь гэвэл, та нар нэг бүрчлэн амь орж, сүнсээрээ сэргэж, амьд амьтантай адил төстэй байдлыг эзэмшиж эхлэх болно. Та нарын харилцдаг бүх ах эгч нарын дундаас эрч хүчтэй агаад сэргэг хүмүүс ховорхон байдаг. Тэд бүгд эртний бичин хүнтэй адил, гүндүүгүй агаад тэнэг, мөн хөгжих хэтийн төлөвгүй нь илт байдаг. Үүнээс ч долоон дор зүйл нь, Надтай учирсан ах эгч нар уулын зэрлэг хүн шиг эв хавгүй, зэрлэг бүдүүлэг байсан. Тэд биеэ хэрхэн авч явахын үндсийг мэдэх нь бүү хэл боловсон зангийн талаар бараг юу ч мэддэггүй. Олонх нь, хэдийгээр ухаалаг, царайлаг харагддаг, цэцэг шиг хөөрхөн болж өссөн залуу эгч нар байдаг боловч мөн л “энгийн бус” загвараар өөрсдийгөө хувцасладаг. Нэг эгчийн[a] үс нүдийг нь ч харахааргүй болтол, нүүрийг нь бүхэлд нь бүрхсэн байв. Хэдийгээр түүний нүүр царай цэвэрхэн агаад дажгүй боловч үснийх нь хэв маяг хачин мэдрэмж төрүүлэм зэвүүндүү бөгөөд тэрээр хүүхдийн хорих төвд байгаа нэгдүгээр зэргийн ялтан мэт байдаг. Усан дахь маргад эрдэнэ мэт түүний хурц, тунгалаг нүдийг түүний хувцаслалт болон үсний хэв маяг нь тэнцвэржүүлэх ба тэдгээрийг, хав харанхуй шөнө гэнэт харагдаж, хүмүүсийн зүрх сэтгэлд аймшиг хуруулж, нүд гялбам хурц гэрлээр анивчин гялалздаг хос дэнлүү мэт санагдуулдаг, гэсэн ч тэр санаатайгаар хэн нэгнээс нуугдаж байгаа мэт бас харагддаг. Намайг түүнтэй уулзах үед тэр дөнгөж сая нэг хүнийг хөнөөчихөөд баригдахаас айж байгаа алуурчин шиг “хэргийн газраас” зугтахын тулд үргэлж арга зохиож, байнга бултан зайлж байдаг; иймээс тэр мөн хэдэн үеэрээ боол байсан, бусдын өмнө хэзээ ч толгойгоо өргөж зүрхэлдэггүй хар Африкчууд[1] шиг юм. Зан авирын энэ хүрээ болон эдгээр хүмүүсийн өөрсдийгөө хувцаслаж, арчилдаг арга замыг сайжруулахад хэдэн сарын ажил шаардагдана.

Мянга мянган жилийн туршид Хятад хүмүүс боолын амьдралаар амьдарсан ба энэ нь тэдний үзэл бодол, үзэл, амьдрал, үг үйл хэрэг, зан авир мөн үйлдлийг нь хязгаарлаж, тэд өчүүхэн ч эрх чөлөөгүй үлдсэн юм. Хэдэн мянган жилийн түүх нь, сүнстэй, гал цогтой хүмүүсийг сүнсээ алдсан үхдлүүдтэй адил зүйл болгон хувиргасан. Олонх нь Сатаны хутганы ирэн доор амьдарч байгаа хүмүүс, олонх нь араатан амьтны үүр шиг гэрт амьдардаг хүмүүс, олонх нь үхэр адуу мэтийн нэг төрлийн хоол иддэг хүмүүс, ихэнх нь “тамын ертөнцөд” мэдрэмжгүй, эмх замбараагүй байдалтай оршдог хүмүүс байдаг. Харагдах байдлаараа, хүмүүс хүй нэгдлийн үеийн хүмүүсээс ямар ч ялгаагүй, харин тэдний амрах газар нь там шиг бөгөөд тэдний эргэн тойронд олон янзын бохир заваан чөтгөр, муу сүнснүүд хүрээлж байдаг. Гадна талдаа хүмүүс өндөр түвшний “амьтад” шиг харагддаг; үнэндээ тэд бузар чөтгөрүүдтэй хамт амьдарч, оршин суудаг. Тэднийг харж хандах хэн ч байхгүй болохоор хүмүүс Сатаны занган дотор амьдарч, зугтах ямар ч боломжгүйгээр түүний хүнд хүчир ажилд баригдсан юм. Тэд тав тухтай гэртээ хайртай хүмүүсээ цуглуулж, аз жаргалтай, сэтгэл хангалуун амьдралаар амьдардаг гэж хэлэхийн оронд, хүмүүс чөтгөрүүдтэй харьцан, диаволтай холбогдож Үхэгсдийн оронд амьдардаг гэдгийг хэлэх ёстой. Чухамдаа, хүмүүс одоо ч Сатанд хүлэгдсээр бөгөөд тэд бузар чөтгөрүүдийн цугладаг газарт амьдарч, эдгээр бузар чөтгөрүүдэд хууртаж тэдний ор нь үхдлийн нойрсох газар мэт, энэ нь тэдний тухлаг үүр мэт байдаг. Тэдний гэрт ороход хашаа нь хүйтэн хөндий, зэлүүд бөгөөд зэвэргэн салхи хуурай мөчрүүдээр дамжин исгэрнэ. “Амьдардаг газрынх” нь хаалгыг онгойлгох үед өрөө нь тас хар—чи гараа сунгах юм бол хуруугаа ч харж чадахгүй. Хаалганы хагархай завснаар жаахан гэрэл нэвтрэн орж, өрөөг бүр ч илүү бүүдгэр, аймшигтай санагдуулна. Үе үе хархнууд хөгжилдөж байгаа мэт хачин чимээ гаргана. Өрөөн доторх бүх зүйл нүдэнд хүйтэн, аймшигтай бөгөөд дөнгөж сая авсанд орсон хүний амьдарч байсан гэр шиг байдаг. Өрөөн дахь ор, хөнжил, энгийн жаахан шүүгээ бүгд тоосонд хучигдаж, газар байгаа хэдэн жаахан сандал шүдээ ярзайлган, сарвуугаа дэлгэж, аалзны шүлс ханан дээр унжина. Ширээн дээрх толины хажууд модон сам тавьжээ. Толь руу алхангаа Би лаа авч асаалаа. Толь тоосонд дарагдаж, хүмүүсийн тусгалд[b] “энгэсэг” мэт зүйл үүсгэж байсан ба иймээс тэд дөнгөж булшнаас гарч ирсэн мэт харагдахыг Би харлаа. Сам үсээр дүүрчээ. Энэ бүх зүйл хуучин, балиар бөгөөд тэдгээрийг дөнгөж саяхан нас барсан хүн хэрэглэж байсан мэт санагддаг. Самыг харахад хажууд нь цогцос хэвтэж байгаа мэт мэдрэгдэнэ. Саман дахь цусны эргэлтгүй үснээс нь үхсэн хүний үнэр гардаг. Уг өрөөнд оршин суухаар эргэн ирж буй сүнс хагархайгаар чихэн орж ирж байгаа мэт зэвэргэн салхи хаалганы хагархайгаар орж ирнэ. Өрөөнд тэвчишгүй хүйт дааж, гэнэтхэн илжирсэн цогцосных мэт өмхий үнэр гарах ба энэ мөчид, ханан дээр замбараагүй зүйлс өлгөгдөн унжиж, орон дээр бохир, муухай үнэртэй ор дэрний хэрэгсэл сэгсийж, буланд үр тариа хэвтэж, шүүгээ тоосонд дарагдаж, шал тоос шороо, модны үртсээр бүрхэгдсэн байдаг—тэдгээрийг дөнгөж саяхан нас барсан хүн хэрэглэж байсан мэт, урагшаа хазайж, шүдээ хавиран, агаарт хумсаараа маажлан байгаа мэт байдаг. Чамд жихүүдэс төрүүлэхэд энэ нь л хангалттай. Өрөөний хаана ч амьдралын ул мөр байхгүй, бүхэлдээ харанхуй, чийглэг бөгөөд Бурханы хэлдэг Үхэгсдийн орон болон там шиг байдаг. Энэ нь яг л хүний булш шиг, будаггүй шүүгээ, сандал, цонхны хүрээ болон хаалга нь гашуудлын хувцас өмсөж, талийгаачид зориулан чимээгүй хүндлэл үзүүлж байгаа мэт байдаг. Хүн энэхүү тамын ертөнцөд хэдэн арван жилийн туршид эсвэл хэдэн зууны туршид эсвэл бүр хэдэн мянганы туршид амьдарсаар ирсэн ба эрт явж, хожуу эргэн ирдэг. Тахиа донгодох үед тэд хамгийн эхний гэрлээр “булшнаасаа” гарч, тэнгэр өөд өлийн харж, газар луу зэрвэс хараад өдөр тутмынхаа үйл ажиллагааг эхэлдэг. Нар уулын цаагуур жаргах үед ядарсан биеэ чирэн “булш” руугаа буцдаг; тэднийг ходоодоо дүүргэх үед үдшийн бүрий болсон байдаг. Дараа нь маргааш “булшаа” дахин орхин явах бэлтгэлээ хийж дуусаад, фосфортой галын туяа гаргаж буй мэт харагддаг гэрлээ тэд унтраана. Энэ удаад сарны гэрэл дор харж болох бүхэн нь өнцөг булан бүрд бяцхан овоо мэт тархсан булшнууд байдаг билээ. “Булшин” дотроос хурхирах чимээ гарч, нэг ихсэж, нэг багассаар байдаг. Хүмүүс бүгд бөх нойрсож, бузар чөтгөрүүд, сүнснүүд ч гэсэн бүгд тайван амарч байгаа мэт санагдана. Хааяа хааяа хэрээнүүд хаа хол гуаглаж байгааг хүн сонсдог–нам гүм, чив чимээгүй иймэрхүү шөнийн эдгээр гунигтай гуаглах дуун чиний нурууг хүйт оргиулж, оройны үсийг босгоход хангалттай юм… Тэд ийм байдалд хэр их хугацааг өнгөрөөж, насан эцэслэж, дахин төрж байсныг хэн мэдэх билээ, хүмүүс болон сүнснүүд холилдсон хүний ертөнцөд тэд хэр удаан байсныг хэн мэдэх билээ, мөн үүнээс ч илүүтэйгээр тэд хэчнээн удаа энэ дэлхий ертөнцтэй салах ёс хийснийг хэн мэдэх билээ. Энэхүү газар дээрх тамд хүмүүс аз жаргалтай амьдралаар амьдарч, тэдэнд гомдлын ганц ч үг байхгүй мэт байдаг, учир нь тэд Үхэгсдийн орны амьдралд аль хэдийн идээшиж, дассан байдаг билээ. Иймээс хүмүүс бузар чөтгөрүүдийн суурьшдаг энэ газарт сэтгэл татагддаг ба бузар чөтгөрүүд тэдний найзууд, анд нөхөд мэт, хүний ертөнц нь бүлэг хулигаан[2] мэт байдаг–учир нь хүний анхдагч мөн чанар аль хэдийн сураггүй арилсан ба ул мөргүйгээр алга болсон. Хүмүүсийн гадаад байдал нь бузар чөтгөрийн ямар нэгэн зүйлийг агуулдаг; үүнээс ч илүүтэйгээр тэдний үйлдлүүд нь бузар чөтгөрөөр удирдуулдаг. Өнөөдөр тэд бузар чөтгөрүүдээс өөрцгүй харагддаг ба бузар чөтгөрүүдээс төрсөн юм шиг байдаг, мөн өвөг дээдсээ туйлын хайрлаж, дэмждэг. Түүнээс гадна, хүн аль хэдийн Сатанд маш их дарлагдаж, уулан дахь горилл сармагчинтай адил болсныг хэн мэдэх билээ. Тэдний цус хурсан нүд нь гуйсан харцтай бөгөөд бүдэг гэрэлд тэднээс бузар чөтгөрийн хилэнт муу санааны үл ялиг шинж тэмдэг цухалздаг. Тэдний царай үрчлээнд дарагдаж, нарс модны холтос шиг хагарч, амыг нь Сатан хэв загварт оруулсан юм шиг гадагш дорвойн, чих нь дотор гаднагүй хир буртагт бүрхэгдэж, нуруу нь бөгтийж, хөл нь биеэ тулахаар чармайж, ясархаг гар нь хэмнэлтэйгээр хойш урагш савлаж байдаг. Тэд яс арьснаас өөрцгүй мэт байдаг боловч нөгөөтэйгүүр тэд бас уулын баавгай шиг тарган байдаг. Дотор гаднагүй тэд балар эртний бич шигээр биеэ арчилж, хувцасладаг—өнөөдөр энэ бичнүүд хараахан орчин үеийн хүний хэлбэртэй болж бүрэн хувьсаагүй байгаа мэт байдаг[3] ба тэд маш хоцрогдмол!

Хүн амьтадтай зэрэгцэн амьдардаг ба тэд маргаангүйгээр эсвэл аман зөрчилдөөнгүйгээр эв зохицолтой байдаг. Хүн амьтдыг анхаарч, халамжлахдаа тулын нямбай байдаг бөгөөд амьтад хүний төлөө, хүний тусын тулд, өөрсдийгөө бодохгүйгээр, хүнд бүрэн дүүрэн дуулгавартайгаар оршдог. Харагдах байдлын хувьд хүн болон араатны хоорондын харилцаа нь маш ойр дотно[4], эвтэй[5] байдаг, мөн бузар чөтгөрүүд нь хүн болон араатны төгс хослол мэт санагддаг. Тиймээс газар дээрх хүн ба бузар чөтгөрүүд илүү их ойр дотно, салшгүй байдаг: Хэдий бузар чөтгөрөөс тусдаа байдаг ч хүн тэдэнтэй холбоотой хэвээр байдаг; харин тэгэхэд бузар чөтгөрүүд хүний юунд ч татгалзалгүйгээр өөрсөддөө байгаа бүхнийг тэдэнд “зориулж” байдаг. Өдөр бүр хүмүүс “тамын хааны ордонд” цэнгэж, “тамын хаантай” (өөрсдийн өвөг дээдэс) хөгжилдөж, түүний заль мэхэнд автагдсаар байдаг, ингэснээр өнөөдөр хүмүүс хир буртагт хутгалдсан ба Үхэгсдийн оронд маш их хугацааг өнгөрүүлснийхээ дараа “амьдын ертөнц” рүү эргэн ирэхийг хүсэхээ аль хэдийн больжээ. Тиймээс тэд гэрэл үзэж, Бурханы шаардлага, Бурханы зан араншин болон Түүний ажлыг харсан даруйдаа тэд тэвдэн сандардаг бөгөөд одоо ч гэсэн тамын ертөнцөд буцан очиж, сүнснүүдтэй хамт амьдрахыг хүсэн эрмэлздэг. Тэд Бурханыг хэдийнээ мартсан ба иймээс тэд байнга оршуулгын газраар хэрэн тэнэсээр ирсэн. Хүнтэй уулзах үедээ Би түүнтэй ярихаар оролддог ба зөвхөн энэ удаа л Би, Миний өмнө зогсож байгаа хүн бол огтхон ч хүн биш юм гэдгийг олж илрүүлдэг. Түүний үс нь арзайсан, нүүр нь балиар бөгөөд шүдээ ярзайлгасан инээдэнд нь чонорхуу ямар нэг зүйл байдаг. Иймээс тэр бас дөнгөж сая булшнаас гарч ирээд, амьдын ертөнцийн хүнийг харж байгаа сүнс шиг эвгүй байдалтай санагддаг. Энэ хүн уруулаа инээмсэглэсэн хэлбэртэй болгохоор үргэлж хичээдэг; тэр хорон санаатай агаад өөдгүй харагддаг. Над руу инээмсэглэх үедээ түүнд хэлэх зүйл байгаа боловч үгээ олохгүй байгаа мэт байдаг, иймээс түүний хийж чадах бүхэн нь нэг тийш зогсох бөгөөд нурамгар, тэнэг харагддаг. Араас нь харвал тэр “Хятадын хөдөлмөрч ардуудын сүрлэг дүр төрхийг” үзүүлж байгаа мэт санагддаг; энэ мөчид тэр бүр илүү зэвүүцмээр харагддаг ба хүмүүсийн ярьдаг эртний домогт Ян Хуан/Ян Ваны үр удмын дүр төрхийг санагдуулдаг. Намайг түүнд асуулт тавих үед тэр толгойгоо чимээгүйхэн доош бөхийдөг. Тэрээр хариултлаа уддаг бөгөөд хариулах үедээ тэр тун биеэ барьсан байдаг. Тэр гараа хөдөлгөөнгүй байлгаж чадалгүй, хоёр хуруугаа муур шиг хөхдөг. Хүний гар саяхан хог ухсан мэт харагдаж, цагаан байсан гэдэг нь бараг мэдэгдэхээргүйгээр өнгөө алдсан арзгар хумстай бөгөөд “нарийхан” хумсанд нь хир чигжсэн байхыг Би одоо л анзаарлаа. Үүнээс ч илүү заваан нь, тэдний гарын ар тал дөнгөж зумласан тахианы арьс шиг байдаг. Тэдний алганы хээний бараг бүгдэд нь хүний хөдөлмөрийн цус, хөлсний үнэ шингэсэн бөгөөд нэг бүрийнх нь завсраар хир шиг харагдахуйц зүйл байж, “хөрсний анхилуун үнэр” илтэд ялгаруулж, хүний зовлонт сэтгэлийн үнэ цэнэтэй байдал болон магтууштай байдлыг төлөөлдөг—ингэснээр зовлонт сэтгэл хүний алганы хээ нэг бүрд бүр ч илүү гүн шингэсэн байдаг. Толгойноосоо хөл хүртлээ хүний өмсдөг хувцасны аль нь ч амьтны арьстай адилхан харагддаггүй, гэхдээ тэдгээр нь маш “эрхэмсэг” байлаа ч үнэ цэнэ нь үнэндээ үнэгний арьснаас ч бага—тэр ч бүү хэл тогосны ганц өднөөс ч дор гэдгийг тэд үнэндээ мэддэггүй, учир нь тэдний хувцас тэднийг аль хэдийн маш муухай болгосноор тэд гахай, нохойноос дор харагддаг. Түүний богино цамц нурууных нь дунд хэрд санжганах ба тахианы гэдэс мэт—түүний өмдний түрий—муухай байдлыг нь хурц нарны гэрэлд бүрэн ил гаргадаг. Түрий нь богинохон, нарийхан бөгөөд түүний хөл аль эртнээс чөлөөтэй задгай байсан гэдгийг харуулахын төлөө юм шиг байдаг: Хөл нь том хөл бөгөөд хуучин нийгмийн “гурван ямх алтан лянхуа” хөл байхаа больсон. Энэ хүний өмсгөл хэтэрхий Баруунжсан боловч мөн хэтэрхий задгай байдаг. Намайг түүнтэй уулзах үед тэр үргэлж бишүүрхэж, түүний царай нь час улайн минчийж, толгойгоо огтхон ч өргөж чаддаггүй ба бузар чөтгөрүүдээр гишгэлүүлсэн мэт хүмүүсийн нүүрийг дахин харж чадахаа больсон байдаг. Тоос шороо хүний царайг бүрхдэг. Тэнгэрээс буун ирсэн энэ тоос шороо бүгд шударга бусаар хүний нүүрэн дээр унаж байгаа мэт үзэгдэж, үүнийг бор шувууны үслэг арьс мэт харагдуулна. Хүний нүд ч бас бор шувууных шиг: ямар ч гэрэл гэгээгүй, жижигхэн агаад хуурай. Тэднийг ярих үед яриа нь сурсан зангаараа түгдэрч ээрсэн, бултамтгай агаад бусдын хувьд дургүй хүрч, зэвүүцмээр байдаг. Гэсэн ч олон хүн, ийм хүмүүсийг “улс үндэстний төлөөлөгчид” хэмээн шагшин магтдаг. Энэ нь инээдтэй биш гэж үү? Бурхан хүмүүсийг өөрчлөхийг, аврахыг, мөн үхлийн булшнаас тэднийг аврахыг хүсдэг, тэгснээр тэд Үхэгсдийн орон болон тамд амьдарч байгаа амьдралаасаа зугтаж болох юм.

Тайлбар:

1. “Хар Африкчууд” гэдэг нь хэдэн үеэрээ боол байсан, Бурханаар хараагдсан хар хүмүүсийг хэлж байна.

2. “Бүлэг хулигаан” гэдэг нь хорлон сүйтгэгчдийн бүлэг гэсэн зүйрлэл юм. Энэ нь хүн төрөлхтний завхрал болон хүн төрөлхтний дунд яагаад нэг ч ариун хүн байдаггүйтэй хамаатай.

3. Энэ өгүүлбэр нь, өнөөдрийн хүний хэлбэртэй болж хувьсан өөрчлөгдсөн бичин хүний “хувьсалтай” хамаатай. Цаад санаа нь егөөдсөн аястай: Үнэндээ, эртний бичнүүд босоогоороо явдаг хүн болж хувирсан тухай онол шиг тийм зүйл байхгүй юм.

4. “Ойр дотно” гэдгийг тохуурхан ашигласан.

5. “Эвтэй” гэдгийг тохуурхан ашигласан.

a. Эх бичвэрт “Түүний” гэж байдаг.

b. Эх бичвэрт “хүмүүсийн царай” гэж байдаг.

c. “Ян” болон “Хуан” нь Хятадын анхны соёл-нэвтрүүлэгчдийн дундах үлгэр домгийн хоёр хааны нэр юм. “Ян Ван” бол “тамын хааныг” нэрлэх Хятад нэр. “Ян Хуан”, “Ян Ван” гэдгийг Мандарин хэлээр хэлэх үед бараг нэг маягаар дуудагддаг.

Өмнөх:Ажил ба оролт (4)

Дараах:Ажил ба оролт (6)

Танд таалагдаж магадгүй