Бүх үнэнийг эрэлхийлэгчдийг бидэнтэй холбогдохыг урьж байна.

Үг нь махбодоор илэрсэн

Агуулга

Хорин нэг дэх айлдварын тайлбар

Бурханы нүдэнд, хүмүүс амьтны ертөнц дэх амьтад шиг байдаг. Тэд бие биетэйгээ тэмцэлдэж, бие биенээ хядаж, ер бусаар бие биедээ харилцан нөлөөлдөг. Бурханы нүдээр тэд бас, нас хүйснээс үл хамааран нэг нэгнийхээ эсрэг хуйвалддаг бичнүүдтэй адилхан байдаг. Тийм болохоор бүх хүн төрөлхтний хийдэг, илэрхийлдэг бүхэн хэзээ ч Бурханы зүрх сэтгэлийн дагуу байгаагүй. Бурхан Өөрийн нүүрийг халхлах цаг нь дэлхий даяарх хүмүүс туршигдах үе юм. Бүх хүн шаналан ёолж, бүгд аюул гамшгийн заналхийлэл дор амьдардаг бөгөөд тэдний нэг нь ч, хэзээ ч Бурханы шүүлтээс зугтаж байгаагүй. Үнэндээ Бурхан махбод болохын үндсэн зорилго бол Өөрийн махан биеэр хүнийг шүүж, түүнийг яллах явдал юм. Мөн чанараасаа хамааран тэдний хэн нь аврагдаж эсвэл устгагдах вэ гэдэг нь Бурханы оюун санаанд аль хэдийн шийдэгдсэн бөгөөд энэ нь эцсийн үе шатанд аажмаар ил болох болно. Өдөр хоног, сар өнгөрөхийн хэрээр хүмүүс өөрчлөгдөж, анхдагч хэлбэр дүрс илчлэгддэг. Өндгөнд тахиа байгаа юу эсвэл нугас байгаа юу гэдэг нь хагарах үед харагддаг. Өндөг хагарах үе нь газар дээрх гай гамшиг төгсгөлдөө очих яг тэр үе байх юм. Дотор нь "тахиа" эсвэл "нугас" байгаа эсэхийг мэдэхийн тулд "өндгийг" хагалах ёстой гэдгийг үүнээс харж болно. Энэ бол Бурханы зүрх сэтгэл дэх төлөвлөгөө бөгөөд энэ нь биелэгдэх ёстой.

"Ядуу дорд, өрөвдмөөр хүн төрөлхтөн! Яагаад хүн Намайг хайрладаг ч Миний Сүнсний санаа зорилгыг дагаж чаддаггүй юм бэ?" Хүний энэ байдлын улмаас Бурханы хүслийг хангалуун байлгахын тулд тэр харьцалтыг туулах ёстой. Хүн төрөлхтөнд зэвүүцсэнээсээ болж Бурхан олон удаа: "Өө бүх хүн төрөлхтний босогчид оо! Тэд Миний өлмий дор устгагдах ёстой, тэд Миний гэсгээлт дунд замхрах ёстой бөгөөд Миний агуу ажил үйлс бүрэн дуусах өдөр тэд хүн төрөлхтөн дундаас хөөгдсөн байх ёстой, ингэснээр бүх хүн төрөлхтөн тэдний муухай нүүр царайг мэднэ" гэж тунхагласан. Бурхан махан биеэр бүх хүн төрөлхтөнтэй ярьж байгаа ба бас сүнсний ертөнц дэх буюу бүхий л орчлон ертөнцийн дээрх Сатантай ч бас ярьж байгаа. Энэ бол Бурханы хүсэл, энэ нь Бурханы 6000 жилийн төлөвлөгөөгөөр хүрэх ёстой зүйл юм.

Үнэндээ Бурхан нэн хэвийн бөгөөд хэрвээ зөвхөн Тэр л биечлэн тэдгээрийг гүйцэтгэж, Өөрийнхөө нүдээр харвал биелэгдэх зарим зүйл байдаг. Хүмүүсийн төсөөлдөг шиг бүх зүйл Түүний хүссэнээр болж байх зуур Бурхан хэвтэж байдаг юм биш; энэ нь Сатан хүмүүсийг үймүүлсний үр дагавар бөгөөд хүмүүс Бурханы үнэн царайг сайн мэдэхгүй байхад энэ нь хүмүүсийг хүргэдэг. Тийм болохоор сүүлчийн эрин үед Бурхан, Өөрийн бодит байдлыг юуг ч нуулгүйгээр, хүнд илэн далангүй илчлэхийн тулд махбод болсон. Бурхан ганцхан үгээр эсвэл өчүүхэн төдий бодлоор л дэлхий ертөнцийг устгаж чадна гэх мэтээр хэлсэн Бурханы зан чанарын тухай зарим дүрслэлүүд нь цэвэр хэтрүүлэг юм. Үүний үр дүнд ихэнх хүмүүс, Яагаад Бурхан бүхнийг чадагч мөртлөө Сатаныг ганцхан үмхэлтээр залгиж чаддаггүй юм бэ? гэх мэтийн зүйл хэлдэг. Эдгээр үг учир утгагүй бөгөөд хүмүүс Бурханыг мэдэхгүй хэвээр байгаа гэдгийг харуулдаг. Бурхан Өөрийн дайснуудыг устгахад үйл явц шаардагддаг боловч Бурхан бүхэлдээ ялгуусан гэж хэлэх нь зөв юм: Бурхан эцэстээ Өөрийнхөө дайснуудыг ялна. Энэ нь, хүчирхэг улс орон буурай доройгоо ялан дийлэх үедээ алхам алхмаар, заримдаа хүч хэрэглэж, заримдаа стратеги ашглан өөрөө ялалтанд хүрэх ёстой байдаг шиг юм. Үйл явц байдаг боловч хүчирхэг улс оронд шинэ үеийн цөмийн зэвсэг байдаг ба буурай улс орнууд хамаагүй илүү дор байдаг тул буурай улс орнууд тэмцэхгүйгээр бууж өгнө гэж хэлж болохгүй. Тэр нь учир утгагүй дүгнэлт юм. Хүчирхэг улс орон гарцаагүй ялж, буурай улс орон гарцаагүй ялагддаг гэдгийг хэлэх нь зүйтэй боловч хүчирхэг улс орон буурай орон руу дайрч довтлох үедээ илүү их хүчтэй байдаг гэж л хэлж болно. Тиймээс хүн Түүнийг мэддэггүй гэдгийг Бурхан үргэлж хэлсэн. Тэгвэл дээр хэлсэн зүйл хүн яагаад Бурханыг мэддэггүйн нэг тал мөн үү? Эдгээр нь хүний үзэл мөн үү? Бурхан яагаад хүнээс, Түүний бодит байдлыг болон улмаар биечлэн махбод болсныг нь мэдэхийг л гуйдаг вэ? Тиймээс ихэнх хүмүүс Тэнгэрт сүсэглэн мөргөсөн ч "Хүний үйлдлүүд тэнгэрт өчүүхэн төдий ч нөлөөлж байгаагүй бөгөөд хэрвээ хүнд хандах Миний хандлага түүний үйлдэл болгон дээр суурилдаг байсан бол бүх хүн төрөлхтөн Миний гэсгээлт дунд амьдрах байсан юм."

Бурхан хүний мөн чанарыг нэвт шувт хардаг. Бурханы айлдвараас, Бурхан хүнээс болж маш их "тарчилсандаа" хүнд цаашид анхаарал хандуулах ямар ч сонирхолгүй болсон эсвэл түүнд өчүүхэн төдий ч найдахгүй байгаа мэт санагддаг; хүн аврагдахын аргагүй мэт санагддаг. "Би нулимс хацрыг нь даган урсах олон хүмүүсийг харсан бөгөөд Миний эд баялгийн хариуд өөрсдийн зүрх сэтгэлийг өргөн барьсан олон хүнийг харсан. Ийм "сүсэг бишрэл"-ийг үл харгалзан Би хүний гэнэтийн хүсэл эрмэлзлийн үр дүнд Өөрийн бүх зүйлийг түүнд хэзээ ч зүгээр өгөөгүй, учир нь хүн Миний өмнө өөрийгөө баяртайгаар зориулахад хэзээ ч бэлэн байгаагүй билээ." Бурхан хүний уг чанарыг илчлэх үед хүн өөрөөсөө ичдэг боловч энэ нь өнгөцхөн мэдлэг бөгөөд Бурханы үгнээс тэр өөрийнхөө уг чанарыг үнэхээр мэдэх чадваргүй юм; тиймээс ихэнх хүмүүс Бурханы хүслийг ойлгодоггүй, тэд Бурханы үгнээс өөрсдийнхөө амьдралын замыг олж чаддаггүй, иймд тэд хэдий чинээ мулгуу байна, Бурхан тэднийг төдий чинээ их тохуурхдаг. Тиймээс тэд өөрийн эрхгүй алиа салбадайн дүрд ордог - үүний үр дүнд "зөөлөн үгээр" хутгалуунгаа тэд өөрсдийгөө мэдэж авдаг. Бурханы үг хүний үйл хэргийг сайшааж, мөн хүний үйл хэргийг урамшуулж байгаа мэт харагддаг - гэхдээ хүмүүст үргэлж, Бурхан тэднийг дооглож байгаа гэж санагддаг. Иймээс Бурханы үгийг унших үед тэдний шөрмөс нь татаж байгаа мэт, нүүрнийх нь булчин байн байн татвалздаг. Энэ бол тэдний мөс чанарын ариун бус байдал бөгөөд үүнээс болж тэд аяндаа татвалздаг. Тэдний зовлон шаналал нь, инээхийг хүссэн ч чаддаггүй, уйлахыг хүссэн ч уйлж чаддаггүй тийм төрлийнх юм, учир нь хүмүүсийн хөгийн байдлыг алсын удирдлагатай "видео тоглуулагчаар" тоглуулдаг, харин тэд үүнийг унтрааж чадахгүй зөвхөн тэвчиж л чадна. Хэдийгээр "Бурханы үгэнд төвлөрөхийг" бүх хамтран ажиллагчдын уулзалтуудын үеэр номлодог боловч агуу улаан луугийн үр садын уг чанарыг хэн мэддэггүй вэ? Нүүр тулан уулзвал тэд хурга мэт дуулгавартай байдаг боловч нүүр буруулах үед тэд чоно мэт догшин болдог ба үүнийг "Намайг Өөрийн үгсээр хангахад олон хүмүүс үнэн голоосоо Намайг хайрладаг гэвч Миний үгсийг өөрсдийн сүнсэндээ нандигнадаггүй, үүний оронд тэдгээрийг яг л нийтийн өмч шиг хааш яаш ашиглах бөгөөд дургүй нь хүрсэн үедээ ирсэн газар луу нь буцаагаад шиддэг" хэмээх Бурханы үгнээс харж болно. Бурхан яагаад үргэлж хүнийг илчилсэн юм бэ? Энэ нь, хүний хуучин уг чанар хэзээ ч, өчүүхэн ч өөрчлөгдөөгүй гэдгийг харуулж байна. Тайшан уул шиг, энэ нь хэдэн зуун мянган хүмүүсийн зүрх сэтгэлд өндөрт зогсож байдаг боловч Ю Гон уг уулыг хөдөлгөх өдөр ирэх бөгөөд энэ нь Бурханы төлөвлөгөө билээ. Өөрийнхөө айлдварт Бурхан, хүнд шаардлага тавьж, хүнд анхааруулж эсвэл амьдралд нь илчлэгддэг хүний уг чанарыг зааж үзүүлдэггүй хором байдаггүй: "Хүн Надаас хол байх үед, Намайг турших үед Би үүлс дунд Өөрийгөө түүнээс нуудаг. Үүний үр дүнд тэр Миний ямар ч ул мөрийг олох боломжгүй байдаг бөгөөд зөвхөн муу хүний гарт, түүний хүссэн бүхнийг хийж амьдардаг." Бодит байдал дээр хүмүүст Бурханы өмнө амьдрах боломж ховорхон байдаг, учир нь тэдэнд эрж хайх хүсэл хэтэрхий жаахан байдаг; үүний үр дүнд хэдийгээр ихэнх хүмүүс Бурханыг хайрладаг ч тэд муу ёрын нэгний гарт амьдардаг бөгөөд тэдний хийдэг бүхнийг муу ёрын нэгэн чиглүүлдэг. Хэрвээ хүмүүс өдөр бүр, хором бүрд Бурханыг эрж хайн, үнэхээр Бурханы гэрэлд амьдарсан бол Бурхан хувьд ийнхүү ярих хэрэггүй байх байсан, тийм үү? Хүмүүс бичвэрийг хойш тавих үедээ номтой хамтаар Бурханыг нэн даруй хойш тавьдаг, иймээс тэд өөрсдийнхөө ажил хэрэгт анхаардаг ба үүний дараа Бурхан тэдний зүрх сэтгэлээс алга болдог. Гэсэн ч номоо дахин барьж авах үед Бурханыг сэтгэлийнхээ мухарт хийсэн гэдэг нь тэдэнд гэнэтхэн санагддаг. Энэ нь "ой санамжгүй" хүний амьдрал юм. Бурхан хэдий чинээ их ярина, Түүний үг төдий чинээ өндөр байдаг. Тэдгээр нь оргилдоо очих үед бүх ажил дуусах бөгөөд үүний үр дүнд Бурхан айлдваруудаа зогсоодог. Бурханы ажилладаг зарчим бол оргилдоо хүрэх үед нь Өөрийнхөө ажлыг төгсгөх явдал юм; ажил нь оргилдоо хүрэх үед Тэр үргэлжлүүлэн ажилладаггүй харин шууд больдог. Тэр шаардлагагүй ажил хэзээ ч хийдэггүй.