Үг нь махбодоор илэрсэн

Агуулга

Дөчин зургаа дахь айлдвар

Миний үгийг өөрсдийн оршин тогтнолын үндэс болгохдоо хүмүүс хэр сайн байгааг Би мэдэхгүй. Би хүний хувь заяаны төлөө үргэлж түгшдэг боловч хүмүүс энэ талаар огт мэдэрдэггүй мэт санагддаг – үүний үр дүнд тэд Миний үйл ажиллагаанд хэзээ ч анхаарал тавиагүй бөгөөд хүнд хандах Миний хандлагын улмаас хэзээ ч ямар нэгэн хүндлэл бишрэлийг бий болгоогүй. Тэд Миний зүрх сэтгэлийг хангалуун байлгахын тулд сэтгэл хөдлөлийг аль эрт урсган хаясан мэт байдаг. Тийм нөхцөл байдалтай тулгараад Би дахин нэгэнтээ чимээгүй болдог. Яагаад Миний үгс хүмүүсийн эргэцүүлэлд, улмаар оролтонд чухал байдаггүй вэ? Энэ нь, Надад “бодит байдал байдаггүй” бөгөөд Би хүмүүсийг хянахаар оролдож байгаагаас болж байна уу? Яагаад хүмүүс Надад үргэлж “онцгой үйлчилгээ” үзүүлдэг юм бэ? Би өөрийнхөө тусгай тасагт байгаа өвчтөн үү? Аливаа зүйлс өнөөдрийн энэ байдалдаа хүрчихсэн үед яагаад хүмүүс Намайг өөрөөр харсаар байдаг юм бэ? Хүнд хандах Миний хандлагад алдаа байна уу? Өнөөдөр Би орчлон ертөнц даяар шинэ ажил эхэлсэн. Би газар дээрх хүмүүст шинэ эхлэл өгсөн бөгөөд Миний гэрээс нүүхийг тэднээс бүгдээс нь гуйсан. Хүмүүс үргэлж өөрсдийгөө өөгшүүлэх дуртай учраас Би тэдэнд ухамсартай байж, Миний ажлыг үргэлж үймүүлэхгүй байхыг зөвлөсөн. Миний нээсэн “зочдын өргөөнд” хүнээс илүүгээр Миний зэвүүцлийг хүргэдэг юу ч байхгүй, учир нь хүмүүс Надад үргэлж түвэг учруулж, Миний урмыг хугалж байдаг. Тэдний зан авир Надад ичгүүр авчирдаг ба Би хэзээ ч толгойгоо өндөрт өргөж чаддаггүй байсан. Тиймээс Би тэдэнтэй тайвнаар ярьж, Миний гэрээс аль болох хурдан явж, Миний хоолыг үнэгүй идэхээ болихыг тэднээс гуйсан. Хэрвээ үлдэхийг хүсэж байвал тэд зовлон туулж, Миний цээрлүүлэлтийг тэвчих ёстой. Тэдний санаагаар бол, Би тэдний хийж байгаа зүйлийг огт анзаарч мэддэггүй бөгөөд тиймээс тэд үргэлж Миний өмнө унаж байгаа ямар ч шинж тэмдэггүйгээр зоригтой, бардам зогсож, тоо бүрдүүлэхийн тулд л хүний дүр үзүүлж байдаг. Намайг хүмүүст шаардлага тавих үед тэд мэл гайхдаг: Маш олон жилийн туршид зан сайтай, эелдэг байсан Бурхан тийм хатуу цэвдэг, хэрцгий үг хэлнэ гэж тэд хэзээ ч бодож байгаагүй, тиймээс тэд хэлэх үггүй болдог. Тийм үед тэд гомдоллох ажлаа дахин эхэлсэн учраас хүмүүсийн зүрх сэтгэл дэх Надад хандах үзэн ядалт дахин нэгэнтээ ихэссэнийг Би хардаг. Тэд үргэлж газрыг буруушааж, Тэнгэрийг хараан зүхдэг. Гэсэн ч, өөрсдийгөө хайрлах тэдний хайр асар их учраас тэдний үгнээс Би өөрсдийгөө харааж буй юуг ч олдоггүй. Тиймээс Би хүний амьдралын утга учрыг нэгтгэн дүгнэсэн: Хүмүүс өөрсдийгөө хэтэрхий их хайрладаг болохоор тэдний бүхий л амьдрал зовж шаналсан агаад хий хоосон байдаг, Надад хандах үзэн ядалтынхаа улмаас тэд цаг ямагт өөрсдийнхөө учруулсан сүйрлийг амсдаг.

Хэдийгээр хүний үгэнд Намайг гэсэн тоо томшгүй их “хайр” байдаг боловч эдгээр үгсийг микроскопын дор шинжилж, ажиглахаар “лаборатори” руу аваачих үед дотор нь агуулагдаж байгаа бүхэн тун тодорхой илчлэгддэг. Энэ мөчид Би тэдэнд “өвчний түүхүүдийг”нь үзүүлж, тэднийг чин сэтгэлээс нь үнэмшүүлэхээр хүмүүсийн дунд дахин нэгэнтээ ирдэг. Хүмүүс тэдгээрийг харах үедээ царай нь уйтгар гунигаар дүүрдэг ба тэд зүрх сэтгэл дотроо харамсдаг – тэд бүр түгшсэндээ өөрсдийн ёрын муу арга замаа хаяж, Намайг баярлуулахын тулд зөв зам руугаа буцан очихоор байж сууж яддаг. Тэдний шийдвэрийг хараад Би туйлын их баярлан бахдаж, Намайг баяр хөөр эзэмддэг: “Газар дээр хүнээс өөр хэн баяр баясгалан, уй гашууг Надтай хуваалцаж чадах юм бэ? Ганцхан хүн биш гэж үү?” Гэсэн ч Намайг явах үед хүмүүс ихэмсэг дүртэйгээр алхан одохоосоо өмнө өөрсдийн өвчний түүхээ ураад шалан дээр хаядаг. Тэрнээс хойш Би хүмүүсийн үйлдлээс Миний зүрх сэтгэлийн дагуух зүйл багыг олж харсан. Гэсэн ч Миний өмнөх тэдний шийдвэр мэдэгдэхүйц ихээр хуримтлагдсан бөгөөд тэдний шийдвэрийг хараад Би зэвүүцдэг, учир нь тэдэнд Миний таашаалын төлөө барих юу ч байдаггүй, тэд хэтэрхий эвдэрч доройтсон. Тэдний шийдвэрийг Би үл тоомсорлож буйг хараад хүмүүс хүйтэн болдог. Хүний зүрх сэтгэл хэзээ ч Миний өмнө магтагдаж байгаагүй, үргэлж Надаар гологдож байсан учраас дараа нь тэд тун ховорхон “өргөдөл” гаргадаг – хүмүүсийн амьдралд цаашид сүнслэг дэмжлэг байхаа больдог ба иймээс тэдний урам зориг алга болж, Надад цаг агаар “шатам халуун” санагдахаа больдог. Өнөөдрийн нөхцөл байдал ирэхэд тэд Надаас болж маш их тарчилсандаа амьдрал, үхлийн хооронд эргэлдэх хүртэл хэмжээнд амьдралынхаа туршид ихээхэн зовдог; үүний үр дүнд тэдний царайн дахь гэрэл гэгээ бүүдийж, “сэргэлэн цовоо байдлаа” алддаг, учир нь тэд бүгд “өсөж том болсон.” Гэсгээлтийн явцад цэвэршүүлэгдэж байх үеийн хүмүүсийн өрөвдөлтэй байдлыг Би харж тэвчдэггүй – гэсэн ч хүний өрөвдөлтэй нөхцөл байдлыг хэн анагааж чадах юм бэ? Хэн хүнийг өрөвдөлтэй амьдралаас нь аварч чадах юм бэ? Яагаад хүмүүс зовлон шаналлын далайн ёроолгүй ангалаас өөрсдийгөө хэзээ ч гаргаж чадаагүй вэ? Би хүмүүсийг санаатайгаар урхиддаг уу? Хүмүүс Миний ааш занг хэзээ ч ойлгоогүй, иймээс тэнгэр, газар дахь бүх зүйлийн дундаас юу ч, хэзээ ч Миний зүрх сэтгэлийг ухамсарлаагүй, хэн ч Намайг үнэхээр хайрлаагүй гэж Би орчлон ертөнцөд халаглан гашууддаг. Өнөөдөр ч гэсэн Би хүмүүс яагаад Намайг хайрлах чадваргүй байгааг мэдэхгүй л байна. Тэд Надад зүрх сэтгэлээ өгч чадна, тэд Миний төлөө заяа тавилангаа золиослож чадна, гэхдээ тэд яагаад Надад өөрсдийнхөө хайрыг өгч чаддаггүй юм бэ? Миний гуйдаг зүйл тэдэнд байдаггүй юу? Хүмүүс Надаас бусад бүх юмыг хайрлах чадвартай – тэгвэл тэд яагаад Намайг хайрлаж чаддаггүй юм бэ? Яагаад тэдний хайр үргэлж нууцлаг байдаг юм бэ? Тэднийг өнөөг хүртэл Миний өмнө зогсож байхад Би яагаад хэзээ ч тэдний хайрыг хараагүй вэ? Энэ нь тэдэнд дутагддаг зүйл үү? Би хүмүүст санаатайгаар бэрхшээл учруулж байна уу? Тэдний зүрх сэтгэлд сэжиг эргэлзээ байсаар байгаа юу? Тэд буруу хүнийг хайрлахаас айж, өөрсдийгөө анагаах чадваргүй байгаа юу? Хүмүүст тоо томшгүй олон ойлгогдошгүй нууц байдаг бөгөөд тиймээс Би үргэлж хүний өмнө “аймхай, хулчгар” байдаг.

Өнөөдөр хаанчлалын хаалга руу урагшлан ахих цаг үед бүх хүмүүс аажмаар урагш явж эхэлдэг – гэхдээ тэднийг хаалганы өмнө ирэхэд Би хаалгыг хааж, хүмүүсийг гадаа үлдээгээд тэднээс орох тасалбараа үзүүлэхийг шаарддаг. Тийм хачин алхам нь хүмүүсийн хүлээж байсантай огтоос адилгүй бөгөөд тэд бүгд мэл гайхдаг. Үргэлж нээлттэй байдаг хаалгыг яагаад өнөөдөр гэнэт хаачихав? Хүмүүс хөлөө дэвсэлж, ийш тийш холхидог. Тэд хуурч мэхлээд орж чадна гэж төсөөлдөг боловч Надад хуурамч орох тасалбаруудаа гардуулан өгөхөд нь Би тэдгээрийг тэр дор нь гал руу шиддэг – өөрсдийнх нь “уйгагүй хичээл чармайлт” шатаж буйг хараад тэд итгэл найдвараа алддаг. Тэд толгойгоо барин, уйлж, хаанчлалын доторх үзэсгэлэнт дүр зургийг хардаг боловч орж чаддаггүй. Гэсэн ч тэдний өрөвдөлтэй байдлаас нь болж Би тэднийг оруулдаггүй – хэн Миний төлөвлөгөөг хүссэнээрээ нурааж болох юм бэ? Ирээдүйн ерөөлүүдийг хүмүүсийн урам зоригийн хариуд өгдөг үү? Хүний оршин тогтнолын утга учир нь өөрийнхөө хүссэнээр Миний хаанчлалд ороход оршдог уу? Би маш дорд уу? Хэрвээ Миний хатуу үг байгаагүй бол хүмүүс хаанчлалд аль хэдийн орчихсон байхгүй гэж үү? Тиймээс Миний оршин тогтнолын учруулж буй яршиг удалтаас болж хүмүүс үргэлж Намайг үзэн яддаг. Хэрвээ Би оршин байдаггүй байсан бол тэд өнөө үеийн хаанчлалын ерөөлүүдийг эдэлж чадах байсан – тэгвэл энэ зовлонг туулах ямар хэрэгтэй юм бэ? Иймээс тэд явсан нь дээр бөгөөд өөрсөддөө арга зам олохын тулд өнөө үед аливаа зүйлс сайн явагдаж байгааг ашиглах ёстой; тэд залуу байх зуураа зарим нэг ур чадварт суралцахын тулд өнөө үеийг ашиглах ёстой. Хэрвээ тэгэхгүй бол ирээдүйд энэ нь хэтэрхий оройтсон байх болно гэж Би хүмүүст хэлдэг. Миний гэрт хэн ч, хэзээ ч ерөөл хүртээгүй. Би хүмүүст яаравчлан явж, “ядуу зүдүү” амьдралтай зууралдахгүй бай гэж хэлдэг; хожим харамсахад хэтэрхий оройтсон байх болно. Өөрсөддөө хэтэрхий хатуу бүү ханд; ямар хэрэгтэй юм бэ? Гэсэн ч Би бас хүмүүст, ерөөл хүртэж чадахгүй байх үедээ хэн ч Миний талаар гомдоллож болохгүй гэж хэлдэг. Өөрийн үгийг хүмүүст дэмий үрэх цаг Надад байхгүй. Энэ нь хүмүүсийн оюун ухаанд наалдаж, тэд үүнийг мартахгүй гэж Би найдаж байна – эдгээр үгс нь Надаас ирэх тавгүй үнэн юм. Би хүнд итгэх итгэлээ аль хэдийн алдсан, хүнд найдах найдвараа Би аль хэдийн алдсан, учир нь тэдэнд хүсэл эрмэлзэл дутагддаг, тэд Надад Бурханыг хайрладаг зүрх сэтгэлийг хэзээ ч өгч чадаагүй бөгөөд оронд нь Надад үргэлж өөрсдийнхөө сэдлийг өгдөг. Би хүнд ихийг хэлсэн бөгөөд хүмүүс өнөөдөр Миний зөвлөгөөг үл ойшоосоор байдаг тул хожим Миний зүрх сэтгэлийг буруугаар ойлгохоос сэргийлэхийн тулд Би тэдэнд Өөрийн үзэл бодлыг хэлдэг; ирж буй цаг үед амьдрах эсвэл үхэх эсэх нь тэдний хэрэг, Би үүнийг хянадаггүй. Тэд амьд үлдэх өөрсдийн замыг олно гэж Би найдаж байгаа ба энэ тухайд Би хүчин мөхөс. Хүн Намайг үнэхээр хайрладаггүй тул бид зүгээр л хагацсан; хожим бидний хооронд ямар ч үг байхгүй байж, цаашид бидэнд ярилцах зүйл байхаа больж, бид нэг нэгэндээ саад болохгүй, тус тусынхаа замаар явна, хүмүүс Намайг хайж ирэх ёсгүй бөгөөд Би дахин хэзээ ч хүний тусламжийг гуйхгүй. Энэ нь бидний хоорондох зүйл бөгөөд ирээдүйд ямар нэгэн асуудал гарахаас сэргийлэхийн тулд бид хоёрдмол утгагүйгээр ярилцсан. Энэ нь аливааг илүү амар хялбар болгодоггүй гэж үү? Бид дор бүрнээ өөр өөрсдийнхөө замаар явж, бие биетэйгээ ямар ч хамаагүй байдаг – үүнд буруу зүйл юу байгаа юм бэ? Хүмүүс үүнийг анхаарч үзнэ гэж Би найдаж байна.

1992 оны 5 дугаар сарын 28