Үг нь махбодоор илэрсэн

Агуулга

Гучин зургаа дахь айлдвар

Бүх зүйл Миний гараар зохицуулагддаг. Хэн хүссэнээрээ хийж зүрхлэх юм бэ? Хэн үүнийг хялбархан өөрчилж чадах юм бэ? Хүмүүс агаарт хөвж, тоос шороо хөдлөхөд хөдөлж, нүүр царай нь завааран харлаж, толгойноосоо хөлөө хүртэл үзэшгүй муухай болдог. Би уйтгар гунигт автан үүлсийн дундаас ажигладаг: Нэгэнтээ эрч хүчээр дүүрэн байсан хүн яагаад ийм гадаад төрхтэй болж өөрчлөгдсөн бэ? Яагаад тэр үүнийг мэддэггүй, үүнд мэдрэмжгүй байдаг вэ? Яагаад тэр “өөрийгөө хайхралгүй орхиж” бузар заваанаар бүрхэгдэх боломжийг өөртөө олгодог юм бэ? Тэр нь өөрийгөө гэсэн хайр, хүндлэл түүнд дутмаг байгаа хэрэг юм. Яагаад хүн үргэлж Миний асуусан зүйлээс зайлсхийдэг юм бэ? Би түүнд үнэхээр харгис, зэрлэг балмад ханддаг гэж үү? Би үнэхээр дур зоргоороо агаад бодлогогүй гэж үү? Тэгвэл хүмүүс яагаад үргэлж Над руу цоо ширтсэн нүдээр хардаг юм бэ? Яагаад тэд үргэлж Намайг үзэн яддаг юм бэ? Би тэднийг замын төгсгөлд аваачсан уу? Хүн Миний гэсгээлтээс хэзээ ч, юуг ч олж илрүүлээгүй, учир нь тэр өөрийн хүзүүн дэх буулгыг хоёр гараараа зуурахаас өөрийг хийдэггүй ба дайснаа ажиглаж байгаа юм шиг хоёр нүдээрээ Намайг ширтдэг – зөвхөн энэ мөчид л Би хэр эцэнхий болохыг нь мэдэрдэг. Үүний улмаас Би хэн ч шалгалтуудын дунд бат зогсож чадаагүй гэж хэлдэг юм. Хүний биеийн өндөр яг тийм байдаг биш гэж үү? Түүний “хэмжээнийх” нь тоог Би түүнд хэлж өгөх хэрэгтэй юу? Хүний “өндөр” газарт мушгиралдан яваа бяцхан өтнийхөөс томгүй бөгөөд түүний “цээж” нь могойныхтой адил өргөнтэй. Үүгээрээ Би хүнийг гутаан доромжлоогүй байна – эдгээр нь түүний сүнсний өндрийн тоонууд биш гэж үү? Би хүнийг дорд үзсэн гэж үү? Хүн дүрсгүйтэж буй хүүхэдтэй адилхан. Түүнд бүр амьтадтай тоглох үе ч байдаг, гэхдээ тэр аз жаргалтай хэвээр үлддэг; мөн тэр яг муур шиг, түгшүүр санаа зовнилгүй амьдралаар амьдарч байдаг. Магадгүй Сүнсний чиглэлээс эсвэл тэнгэр дэх Бурханы үүрэг ролиос болж Би газар дээрх хүмүүсийн амьдралын туйлширсан хэв маягаас гүнээ залхдаг. Шимэгч хорхойнх шиг хүний амьдралаас болж “хүмүүний амьдрал” хэмээх үгийг сонирхох Миний “сонирхол” зарим талаар нэмэгдсэн бөгөөд Би хүний амьдралд арай илүү “хүндэтгэлтэй” хандах болсон. Учир нь зөвхөн хүн л утга учир бүхий амьдралыг бүтээх чадвартай байхад Би ингэх чадваргүй мэт санагддаг. Иймээс Би “уул” руу ухрахаас өөр аргагүй байдаг, учир нь Би хүмүүсийн дундах зовлон бэрхшээлийг туулж, ажиглах чадваргүй билээ. Гэсэн ч хүн Намайг албаддаг – Надад ямар ч сонголт байхгүй! Би хүний зохицуулалтыг дуулгавартай дагаж, түүнтэй хамт байсан туршлагаа нэгтгэн дүгнэж, түүний хажууд хүний амьдралыг туулж л чадна. Тэнгэрт Би нэгэнтээ бүхий л хотоор аялсан ба тэнгэрийн дор Би нэгэнтээ бүх улс орноор аялсан. Гэхдээ хэн ч Намайг олж илрүүлээгүй, тэд ердөө Намайг явж байх үеийн Миний хөдөлгөөний чимээг л сонссон. Хүмүүсийн нүдээр бол Би ул мөргүй ирж, буцдаг. Би тэдний зүрх сэтгэлд үл үзэгдэх шүтээн болсон мэт байдаг ч хүмүүс тэгж итгэдэггүй. Энэ бүхэн нь хүний амаар улайсан баримтууд биш байж таарах уу? Энэ мөчид, тэд гэсгээгдэх ёстой гэдгээ хүлээн зөвшөөрдөггүй хэн байна вэ? Хүмүүс баттай нотолгооны өмнө толгойгоо өндөрт өргөсөөр байж чадах уу?

Би хүмүүсийн дунд бизнес хэлэлцээр хийдэг, Би түүний бүх ариун бус байдал болон зөвт бус байдлыг арчин хаяж, тэгснээрээ түүнийг “боловсруулдаг” болохоор тэр Миний зүрх сэтгэлийг анхаарч болох юм. Гэсэн ч ажлын энэ үе шатанд хүний хамтын ажиллагаа зайлшгүй хэрэгтэй, учир нь тэр үргэлж дөнгөж баригдсан загас шиг үсэрч, цовхчиж байдаг. Иймээс ямар нэгэн осол эндлээс сэргийлэхийн тулд Би баригдсан бүх загасыг алсан, үүний дараа загас дуулгавартай болсон бөгөөд өчүүхэн төдий ч гомдол байгаагүй. Надад хүн хэрэгтэй байх үед тэр үргэлж нуугдсан байдаг. Тэрээр хэзээ ч гайхмаар дүр зураг үзээгүй юм шиг, хөдөө орон нутагт төрөөд хотын хэрэг явдлын талаар юу ч мэддэггүй юм шиг байдаг. Би хүний дутагдаж байгаа хэсэгт Өөрийн мэргэн ухааныг нэмж, Намайг мэдэхэд түүнийг хүргэдэг; хүн хэтэрхий ядуу дорой болохоор Би хүмүүсийн дунд биечлэн ирж түүнд “эд баялагт хүрэх замыг” өгч, түүнийг нүдээ нээхэд хүргэсэн юм. Үүгээрээ Би түүнийг аварч байгаа биш гэж үү? Энэ нь хүнийг гэсэн Миний энэрэл биш гэж үү? Хайрыг болзолгүйгээр өгч байгаа юу? Гэсгээлт нь зөвхөн үзэн ядалт уу? Би өөр өөр өнцгөөс хүнд тайлбарласан боловч тэр үүнд зүгээр л үг, хоосон сургаал мэт ханддаг. Миний айлдварууд нь хүний гараар үнэгүй хөрөнгө гэж зарагддаг хоёрдугаар зэрэглэлийн бараа шиг байдаг. Тиймээс уулын тосгоныг залгихаар асар хүчтэй шуурга ирж явна гэж Намайг хүмүүст хэлэх үед хэн ч энэ талаар боддоггүй, тэдний тун цөөхөн нь л гэрээ нүүлгэдэг ба зүрх сэтгэл нь эргэлзээтэй байдаг. Үлдсэн хэсэг нь нүүдэггүй ба хэнэггүй юм шиг, Би тэнгэрийн хараацай юм шиг л байдаг – тэд Миний хэлсэн зүйлээс юу ч ойлгодоггүй. Зөвхөн уулс нурж, газар зад үсрэн хагарах үед л хүмүүс Миний үгний талаар боддог, зөвхөн тэр үед л тэд зүүднээсээ сэрдэг боловч тэр цаг аль хэдийн ирсэн байдаг ба тэд асар их үерт автаж, цогцоснууд нь усны гадарга дээр хөвж байдаг. Дэлхий дээрх гаслан зовлонг хараад Би хүний золгүй явдлын төлөө шүүрс алддаг. Би хүний хувь заяаны төлөө ихээхэн цаг хугацааг зарцуулж, асар их төлөөс төлсөн. Хүмүүсийн оюун санаагаар бол Надад нулимсны суваг байдаггүй – гэхдээ нулимсны суваггүй энэхүү “этгээд” болох Би хүний төлөө ихээхэн нулимс урсгасан юм. Гэсэн хэдий ч хүн энэ талаар юу ч мэддэггүй, тэр зүгээр л Би оршин байдаггүй юм шиг газар дээр өөрийнх нь гарт байгаа тоглоомоор тоглож байдаг. Тиймээс өнөөдрийн нөхцөл байдалд хүмүүс хөндий хүйтэн, маанаг хэвээр үлдсэн бөгөөд тэд агуйдаа хэвтсээр байгаа юм шиг байшингийн хонгилд “хөлдүү” хэвээр байдаг. Хүний үйлдлийг харахад Миний цорын ганц сонголт бол орхин явах юм …

Хүмүүсийн нүдээр бол Би хүний төлөө ихээхэн сайн зүйлийг хийсэн, тиймээс тэд Намайг өнөө үеийн үлгэр дуурайл гэж үздэг. Гэсэн ч тэд хэзээ ч Намайг хүний хувь заяаг Захирагч, бүх зүйлийн Бүтээгч гэж үзээгүй юм. Тэд Намайг ойлгодоггүй юм шиг л байдаг. Хэдийгээр хүмүүс нэгэнтээ “Ойлголт мандтугай” хэмээн хашхирсан боловч “ойлголт” хэмээх үгийг задлан шинжлэхэд хэн ч их цаг зарцуулаагүй бөгөөд хүмүүст Намайг хайрлах хүсэл байхгүй гэдгийг энэ нь харуулдаг. Өнөө үед хүмүүс хэзээ ч Намайг эрхэмлээгүй, тэдний зүрх сэтгэлд Би зай эзэлдэггүй. Тэд ирж буй зовлонгийн өдрүүдэд Намайг гэсэн жинхэнэ хайрыг харуулж чадах уу? Хүний зөв шударга ямар ч хэлбэр дүрсгүй зүйл буюу харж эсвэл хүрч болохгүй зүйл хэвээр үлдсэн. Миний хүсдэг зүйл бол хүний зүрх сэтгэл, учир нь хүний бие дотроос зүрх хамгийн эрхэм нандин нь билээ. Миний үйл хэргийг хүний зүрх сэтгэлээр хариулахад тохирохгүй юу? Яагаад хүмүүс Надад зүрх сэтгэлээ өгдөггүй юм бэ? Яагаад тэд үргэлж тэдгээрийгээ цээжиндээ тэвэрч, тэдгээрийг тавьж явуулах дургүй байдаг юм бэ? Хүний зүрх сэтгэл бүхий л хүмүүсийн амьдрал дахь амар тайван, аз жаргалыг баталгаажуулж чадах уу? Намайг хүмүүсээс юм гуйх үед тэд яагаад үргэлж газраас атга шороо шүүрч аваад Над руу шиддэг юм бэ? Энэ нь хүний зальжин арга мэх үү? Тэд хаашаа ч явах газаргүй явуулын хүнийг зальдаж, тэднийг гэртээ хууран аваачиж, тэндээ очоод увайгүй аашлан тэднийг хөнөөхөөр оролдож буй мэт байдаг. Хүмүүс Надад бас тийм зүйл хийхийг хүссэн. Тэд нүдээ ч цавчихгүйгээр хэн нэгнийг хөнөөх зандалчин шиг, хүмүүсийг алах нь өөрсдийнх нь хоёрдогч уг чанар болсон диаволуудын хаан шиг байдаг. Гэхдээ одоо хүмүүс Миний өмнө ирж, тийм аргуудыг ашиглахыг хүссээр байдаг – гэсэн ч тэдэнд өөрсдийн гэсэн төлөвлөгөө байдаг ба Надад Өөрийн гэсэн сөрөг арга хэмжээ байдаг. Хэдийгээр хүмүүс Намайг хайрладаггүй ч энэ удаа Би хүнд хандах Өөрийн сөрөг арга хэмжээг олон нийтэд мэдэгдэхгүй байж яаж чадах юм бэ? Надад хүнийг залуурдах цаглашгүй, хэмжээлшгүй их ур чадвар байдаг; түүний хэсэг бүрийг Би биечлэн залуурддаг бөгөөд биечлэн боловсруулдаг. Эцэстээ Би хайртай зүйлээсээ хагацах шаналлыг хүнд амсуулж, түүнийг Өөрийн зохицуулалтанд захирагдуулах болно, тэр үед хүмүүс юуны талаар гомдоллох юм бэ? Миний хийдэг бүхэн хүний төлөө байдаггүй гэж үү? Өнгөрсөн цаг хугацаанд Би Өөрийн ажлын алхмуудын талаар хүнд хэзээ ч хэлж байгаагүй – харин өнөөдөр өнгөрсөнтэй адилгүй цаг үед Миний ажлын агуулга өөр учраас үүнээс болж тэднийг унахаас сэргийлэхийн тулд Би Өөрийн ажлын тухай хүмүүст урьдчилан хэлсэн. Энэ нь Миний хүнд хийсэн вакцин биш гэж үү? Ямар нэгэн шалтгааны улмаас хүмүүс Миний үгсийг хэзээ ч ноцтойгоор авч үзээгүй; тэдний гэдэс нь өлсгөлөн бөгөөд тэд идэх зүйл голдоггүй, энэ нь тэдний ходоодыг муутгасан юм шиг байдаг. Гэхдээ хүмүүс өөрсдийн “эрүүл бие хааг” сайн хэмээн үзэж, “эмчийн” сэрэмжлүүлгийг анхаардаггүй. Тэдний үгэнд ордоггүй байдлыг хараад Би хүний төлөө санаа зовж байгаагаа мэддэг. Хүмүүс хэтэрхий жаахан бөгөөд хүний амьдралыг хараахан туулаагүй байдаг учраас тэдэнд ямар ч айдас байдаггүй; тэдний зүрх сэтгэлд “хүний амьдрал” хэмээх үгс оршдоггүй, тэдгээрийг анхаарч үздэггүй ба зүгээр л Миний үгийг зэвүүцэж, Би тэнэмэл хөгшин эмэгтэй болсон мэт байдаг. Дүгнэн хэлэхэд ямар ч тохиолдолд Би, хүмүүс Миний зүрх сэтгэлийг ойлгож чадна гэж найдаж байна, учир нь хүнийг үхлийн газар нутаг руу илгээх хүсэл Надад байхгүй. Хүн яг энэ мөч дэх Миний ааш занг ойлгож, яг энэ удаа Миний үүрч байгаа ачааг анхаарч үзнэ гэж Би найдаж байна.

1992 оны 4 дүгээр сарын 26